Archief voor categorie: Geen categorie

Wat laat je zien in je ePortfolio?

In een e-portfolio kun je heel eenvoudig documenten en andere bewijsstukken toevoegen. Het nadeel van deze eenvoud is, dat deelnemers de neiging hebben om té veel toe te voegen. Voor begeleiders en beoordelaars wordt het dan lastig om overzicht te krijgen. Vier vragen kunnen je daarbij helpen. Hoe beteugel je de input van de deelnemer […]

Toegeven

Wat is dat toch een mooie eigenschap, als je kunt toegeven. Je bent in staat om iets te bekennen. Bijvoorbeeld aan te geven dat het meer geluk dan wijsheid is dat een opmerking doel treft. Je erkent dat je iets niet goed begrijpt bijvoorbeeld. Je onderkent je eigen beperkingen. Je hebt er geen moeite mee een verzoek van een medewerker in te willigen, ook al gaat het ten koste van jezelf. Je staat toe dat een ander je een compliment maakt. Je stemt toe in een goed idee van je vriend en maakt ruimte in je agenda. Je vergunt de ander naar zijn favoriete televisieserie te kijken. Je bezwijkt onder een paar goede argumenten om toch iets meer geld uit te geven aan die nieuwe auto bijvoorbeeld. Je weet wat het is om bij te draaien en niet star vast te houden aan je eigen ideeën. Je geeft je over, aan de liefde bijvoorbeeld, en laat haar toe in je leven. Je zwicht voor de lieve woorden van de ander. Je weet van wijken als het gaat om een verschil van mening en geeft toe.

En waarom is het dan vaak zo moeilijk om zo’n mooie eigenschap je eigen te maken? Het gedachtegoed van Simon P. Walker over Human Ecology geeft hier antwoorden op en heeft bovendien veel meer te zeggen over vraagstukken met betrekking tot de interactie met je omgeving.

Samen met Oeds Blok heb ik me verdiept in dit gedachtegoed en hebben we een tweedaagse training ontwikkeld rond het thema ‘The Undefended Leader’. We willen graag drie dagen (een tweedaagse en twee terugkombijeenkomsten) optrekken met leidinggevenden die vrij willen zijn om helemaal beschikbaar te zijn in de situatie waarin je bent, zonder compromis door angsten, twijfels of de noodzaak van zelfbehoud. Is je interesse gewekt? Zie voor meer informatie de website van Instituut voor Undefended Leadership.

Leiders, leg je functie eens neer

“I myself believe that all leaders should lay down their roles every five years or so. A period in which we are shorn of our power is good for us and reveals whether we are truly free“. Simon Walker, Undefended Leadership (pag. 156). Deze week duik ik samen met een groep leiders twee dagen onder […]

5 jaar ZO! Tip 2 – Vertel anderen over je ideeën

Het is Gerdien van Karssencommunicatie gelukt een leuk interview te schrijven over 5 jaar ZO! inclusief een aantal tips die ik voor startende ondernemers heb.

Vandaag tip 2: Vertel anderen over je ideeën om als zelfstandige verder te gaan. Het wordt er voor jezelf ‘echt’ van, je merkt of het een idee is dat bij anderen aansluit of niet en je krijgt ook nog eens heel veel gratis advies!

5 jaar ZO! Tip 1 – Bedenk aan de voorkant hoe je het voor je ziet

Het is Gerdien van Karssencommunicatie gelukt een leuk interview te schrijven over 5 jaar ZO! inclusief een aantal tips die ik voor startende ondernemers heb.

Vandaag tip 1: Bedenk aan de voorkant hoe je het voor je ziet, met welke producten of diensten je de markt op gaat (weet wat je kent en kunt), waarin je je onderscheidt (dat kan een niche zijn, maar ook het kiezen voor de breedte zoals ikzelf doe) en hoeveel het mag kosten (bepaal je tarieven als een soort van standaard – afwijken kan altijd). Starten met het ontwikkelen van een website, heb ik gemerkt, is daarvoor een zeer goed middel. Wel een bevalling smile-emoticon.

Visual Landscaping – een oefening

Bron: Human Ecology Business

Omgeven door ‘moestuintjes in het klein’ van die bekende kruidenier des vaderlands, denk ik na over mijn eigen kleine wereld. Hoe die wereld er idealiter uitziet, waar ik zo van kan genieten en over die dingen die ik liever kwijt dan rijk ben.

De grotere wereld klopt dagelijks aan de deur, maar laat ik niet altijd binnen. Wat gebeurt daar veel en wat een rampen voltrekken er zich voor onze ogen. Veroorzaakt door de natuur zoals in Nepal, maar ook door onze medemensen, zoals in Syrië en Irak. De uitspraak van de oprichter van Dorcas tijdens het 35-jarige jubileumfeest van afgelopen weekend blijft me bij: ‘Je kunt niet de wereld veranderen, maar je kunt wel de wereld van een persoon veranderen’. De deur gaat open.

Terug naar die kleine persoonlijke wereld, de ruimte die jij en ik innemen, gaan mijn gedachten naar de introductie van de ecologische voetafdruk. Ik zat dicht bij het vuur door een vriend die daar zijn leven aan weidt: goed zorgen voor deze wereld en waar je die wereld in balans kunt houden, dat ook doen. Een vluchtje Amsterdam-Nice kon ik laatst CO2-neutraal boeken door het overmaken van een gift van € 3,76. Het leek me uitermate weinig voor het planten van een extra boom.

Vanuit dat vliegtuigraampje kijk je zo mooi neer op die lappendeken Nederland. Een landschap dat iets laat zien van wie wij zijn: gestructureerd, goed georganiseerd en een knus volk dat van gezelligheid houdt. Hoe ziet die lappendeken van mijn leven eruit? Ben je daar benieuwd naar? Van de week ontdekte ik een mooie oefening ‘Visual landscaping‘ geïntroduceerd door Simon P. Walker. Een oefening die goed doet en nieuwe inzichten oplevert. Neem eens een kijkje in jouw persoonlijke landschap!

lijden, sterven, graankorrel, vruchtdragen

Lijden. Ik moet er niet aan denken!

Hoe werkt dat? Je lijdt ergens onder en draagt dat lijden. Misschien met het volste vertrouwen dat het weer goed komt, misschien ook wel met de moed der wanhoop en de angst dat het zo blijft of zelfs erger wordt. Je bent vast niet de enige die lijdt, maar neemt anderen daar ongewild en wellicht onbewust, in mee. Dan lijd je samen. Soms zonder dat bewust te zijn van elkaar.

Als je bij elkaar in huis woont en de een lijdt aan een gebroken been of een ontstoken schouder, dan lijdt de ander mee. Als je dat tenminste kunt zeggen van een stapje extra zetten door de was voor de ander op te hangen en wat meer in het huishouden te doen dan normaal. Als dat een week duurt, is het even niet handig, maar vraagt dat nog geen offer. Pas als het langer gaat duren, gaat het je wat kosten en zal je regelmatig heel bewust moeten kiezen om die extra stap te zetten.

Hoe ver mag lijden gaan? Voor jezelf en voor een ander? Hoe zou het zijn als iemand bereid is zijn leven voor je op te offeren? Robert ten Brink zegt hierover naar aanleiding van The Passion: ‘Ik moet er niet aan denken, dat lijkt me afschuwelijk! Dat zou ik helemaal niet willen!’.

Vanmorgen zong ik een paar liederen mee in het gelegenheidskoor van het Hospice. Dan zing je voor het gehoor van mensen die aan de ergste ziekten lijden een tekst als ‘U zij de glorie, opgestane Heer, U zij de victorie, U zij alle eer! Alle menselijk lijden hebt Gij ondergaan. Om ons te bevrijden tot een nieuw bestaan’. Dat lijden krijgt bij zo een gelegenheid veel diepgang door het lijden van de mensen die je in de ogen kijkt.  Als je zelf lijdt, of mee lijdt met de ander, ga je beseffen hoe groot het lijden is geweest dat Jezus heeft doorstaan.

Pas als je beseft dat het lijden zin heeft en ergens toe leidt, wil je er wel aan denken. Omdat we er niet omheen kunnen in dit leven. Hoe maakbaar we het ook proberen te laten zijn. Die graankorrel moet toch echt eerst in de aarde vallen om te sterven, om wanneer hij sterft veel vrucht te kunnen dragen.

Sneller dan snel

Het is net als met tuinieren: je zaait je zaaisels en vervolgens wil je de groentes wel de grond uitkijken. Maar ja, het gaat niet sneller dan snel en bovendien is het resultaat van meerdere zaken afhankelijk.

Neem nu de boerenkool van de buurman en de boerenkool op onze moestuin (tip: begin een moestuin met een stel vrienden en verdeel het werk, oh ja, en ook de buit). Er zit een wezenlijk verschil tussen beide planten. Laten we zeggen dat de boerenkoolplanten van de buurman zeker de helft groter zijn dan die van ons. Hoe dat kan? Het moment van zaaien is daarvoor bepalend, maar ook de inspanning die je levert om de grond te verrijken, de zorg die je besteedt tijdens de groei (lees: water geven als het droog is) en natuurlijk het met regelmaat wieden van onkruid.

Ik vind het mooi om die moestuin-lessen te vertalen naar de werkomgeving. Zo kun je iets willen veranderen of verbeteren in een organisatie ten goede, maar daarin te snel tot resultaat willen komen. Want dat resultaat kun je over het algemeen niet afdwingen. Wat tja, je hebt altijd te maken met mensen die de verandering of verbetering moeten willen doorvoeren. En mensen kennen ook zo hun momenten waarop een boodschap wel of niet in goede aarde valt, zij willen ook gezien een meegenomen worden tijdens het proces, af en toe horen dat ze het goed doen, of juist aangemoedigd worden om het beter te doen en zo samen toegroeien naar de vernieuwing of verbetering.

Het zijn voor mij in feite levenslessen waar ik er nog meer van nodig heb om ze echt te kunnen internaliseren. Ze eigen te maken. In mijn eentje zou het misschien sneller kunnen, maar er is er niet maar eentje 🙂

P.S. Hetzelfde geldt voor een auto die wel 240 km/uur kan halen, maar door de bank genomen op de helft van zijn kunnen meedraait. Er zijn teveel omstandigheden die bepalend zijn waardoor het niet echt verstandig is om voor topsnelheid te gaan.

spiegel, gebroken, kwetsuren, samenwerking, herstellen, schuren, wonden, tijd

Gebroken spiegel

Het was op een smalle bosweg waar een BMW 5 vervaarlijk in het midden van de weg bleef rijden. Met een harde klets passeren we elkaar en remmen af om te stoppen. De buitenspiegels hebben elkaar in het voorbij rijden geraakt. De oude heer die uit de BMW stapt moet even op adem komen. Wat een klap! Zijn spiegel hangt uit de behuizing maar is nog in tact. Die van mij is één grote barst. Met een beetje goede wil krijg ik ‘em weer terug in het gelid en kan er warempel nog wat door zien ook.

Inmiddels is het een paar weken later en heb ik de moeite genomen de spiegel te laten vervangen. Het is met al dat soort zaken hetzelfde. Opluchting alom en het gevoel van: had ik dit maar eerder gedaan. Het had het autorijden veel aangenamer gemaakt.

De link is snel gelegd naar kwetsuren die we oplopen in het leven. Je kunt de tijd alle wonden laten helen, maar soms is het belangrijk om je wonden eerder te tonen en je uit te spreken over wat er is gebeurd. Zo las ik over iemand die pas na 14 jaar huwelijk zijn vrouw liet delen in alle wonden die hij had opgelopen in zijn leven. De aanleiding? Zij was er achtergekomen dat hij overspel had gepleegd. Alhoewel ze door een diep dal gingen redde de openheid uiteindelijk wel hun huwelijk.

Opkroppen van gevoelens en emoties heeft mij nooit goed gedaan. Ik kreeg er rugklachten van en in het ergste geval keelontsteking. Langzamerhand leer ik ze veel sneller onder woorden te brengen. Mede dankzij goede raad van derden. En als het me minder makkelijk afgaat in een gesprek, dan door ze op te schrijven. De kracht van het geschreven en gesproken woord is groot. Juist in relaties en samenwerkingsverbanden.

We schuren allemaal wel eens met elkaar of maken een botsing mee, kleiner of groter. De barsten worden zichtbaar en vertroebelen het beeld. De vraag is wanneer de tijd de wonden heelt of dat we ze eerder moeten (laten) repareren?

johari venster blinde vlek vastroesten patronen verborgen onzichtbaar onbewust

Blinde vlekken

Ongeveer 16 jaar oud was ik toen ik met mijn vader door Emmen reed. De plaats waar ik ben opgegroeid. Nee, niet met hem als bestuurder, maar ik was degene die het stuur in handen had. Voor ons huis had ik wel vaker op en neer gereden in de Eend van mijn moeder. Nog niet eerder op de vierbaansweg rond het centrum. Ik wist nog niet af van het bestaan van de blinde hoek, maar had al wel gevoel voor snelheid. Oftewel, Liesje zou inhalen.. Een flinke uitbrander van mijn vader weerhield me op het juiste moment dit te doen. “Eerst in je spiegels kijken voordat je wilt inhalen riep hij uit”. Een beter leermoment kun je je niet wensen. Niks geen simulatie, maar real-time, in de praktijk met het gevaar rondom je flanken.

De blinde hoek kent een biologische variant: de blinde vlek. En daarvan bestaat een overdrachtelijke versie. Deze kwam ik van de week weer eens bij mezelf tegen. Werk ik bijna drie jaar voor de christelijke organisatie Dorcas, kom ik deze week op het lumineuze idee de vacatures te laten plaatsen op de bekende christelijke vacaturesite www.christiantalent.nl. Hoe blind kun je zijn? Enfin, tegen gereduceerd tarief stonden de vacatures de volgende dag op de bewuste wervingssite te pronken.

Ik vraag me inmiddels wel af hoe je toch kunt voorkomen om in allerlei patronen terecht te komen en vast te roesten in je gedachten? Want wees eens eerlijk, door welke blinde vlek ben jij kort geleden tegen de lamp gelopen?

© 2018