Archief voor categorie: Geen categorie

aan het roer, heft in handen, boven de wet staan, regels, leven, vrijheid, verantwoordelijkheid, persoonlijk ondernemerschap

Boven de wet staan

Niemand staat toch boven de wet zeker? En als je dat al denkt dan ben je onwettig en illegaal bezig. Als fraudeur, als dief, als een bestuurder die inhaalt bij een doorgetrokken streep, als een bewoner uit Singapore die kauwgom op straat uitspuwt, als wildplasser en dat soort ongein. Nee, je zou wel willen dat je je eigen leven kon leven met je eigen regels en richtlijnen. Dat blijft een utopie. Of kan het toch?

Neem de wetgeving rond ziekte. Daar zou je toch als eerste boven willen staan?! Ik heb het eerlijk gezegd nooit begrepen dat als je ziek bent je aan zoveel richtlijnen moet voldoen, keuringen dient te ondergaan en een circus aan paperassen moet bijhouden. Er mag zeker wel verantwoording worden afgedragen voor het ontvangen van een (ziekte)uitkering, maar wordt er wel genoeg rekening gehouden met wat iemand aankan? Wat bevordert de genezing en wanneer wordt het juist ziekmakend?

Er is een staaltje persoonlijk ondernemerschap voor nodig om in dit soort situaties boven de wet(geving van het UWV) uit te stijgen. Laatst maakte ik het mee toen een zieke medewerker besloot om het heft in eigen hand te nemen. Het feit werd onder ogen gezien dat gegeven de omstandigheid het niet haalbaar was om terug te keren voor de oorspronkelijk uren. De consequentie, minder inkomen, nam de medewerker voor eigen rekening. Het gevolg van zo’n dapper besluit is dat de bedrijfsarts uit beeld raakt en het UWV plotseling geen rol meer speelt. Wat een opluchting! En zo sta je op sommige momenten zelf aan het roer en boven de wet!

Welke leest past jou het beste?

‘Schoenmaker blijf bij je leest’, een gezegde dat stamt uit vroege tijden.  Laat mijn grootvader toch schoenmaker zijn geweest, en kleermaker, en brandweerman, en klusjesman en.. Ik moest aan Opa van Tongeren denken toen ik onlangs een paar tegeltjes zette in mijn badkamer, later met mijn boekhouding bezig was en vervolgens een slimme keuze probeerde te maken tussen diverse aanbieders van internetpakketten om over te stappen naar glasvezel. Ik realiseerde me weer dat er en beperkingen zijn aan mijn vermogens, en ook aan mijn interesses. Wat zou het toch heerlijk zijn als je op een goede dag thuiskomt en alle klusjes zijn volbracht, alle aansluitingen gereed en alle cijfers kloppend!

Zo eenvoudig is het leven nu eenmaal niet. In zijn ‘100 IJzeren wetten voor succes in zaken’ van Brian Tracy, schrijft hij over de wet van de voorbereiding. Het is een kenmerk van ieder serieus mens, of echte professional op welk terrein ook , dat hij voor zijn voorbereidingen veel meer tijd uittrekt dan de gemiddelde persoon en daarmee effectieve prestaties weet neer te zetten. Je kiest er bewust voor om je er niet even uit te redden of wel wat te improviseren. Je beseft namelijk dat het lage niveau van je voorbereiding voor iedereen om je heen duidelijk zichtbaar is.

Ik zou daar aan toe willen voegen dat het, doordat je op deze manier te werk gaat, wel zo prettig is om de dingen te doen waar je talent voor hebt. Het zou toch wat zijn dat je je heel goed voorbereid op het zetten van die tegeltjes in je douche, maar door gebrek aan kunde het eindresultaat toch een schots een scheef geheel vormt? Of dat je denkt je boekhouding op orde te hebben en vervolgens een naheffing krijgt van de belastingdienst waar je van achterover slaat? Misschien toch beter om je aan de ene kant neer te leggen bij waar je gaven en talenten niet liggen en anderzijds die kwaliteiten die je wel bezit ten volle uit te nutten!

absenteïsme, presenteïsme, belasting, belastbaarheid, psychosociale arbeidsbelasting

Lijd jij aan presenteïsme?

Dat je wel aanwezig bent op je werk maar minder productief dan gewoonlijk, kan allerlei oorzaken hebben. Misschien ben je wel verliefd, in de wolken vanwege je aanstaande bruiloft, of vanwege je nieuwe auto, een aankomend feest of weekendje weg naar een heerlijk oord. Het geeft je een aanwezig en ook afwezig gevoel en je komt tot weinig of niets. Lichamelijk ben je er wel, maar geestelijk, ho maar.

Het kan ook zijn dat het ergens anders aan ligt. Zoals overspannenheid, depressie of zelfs een burnout. In dat geval heeft het verschijnsel een naam en wordt het presenteïsme genoemd. Het is een van de belangrijke gevolgen van zogenaamde psychosociale arbeidsbelasting waarvoor minister Asscher de komende vier jaar een lans breekt. Ik ben het met hem eens als hij schrijft in zijn brief aan de kamer dat het vroegtijdig bespreken van dit onderwerp binnen bedrijven vaak nog een taboe is.  Als de cijfers kloppen en ziekteverzuim wordt voor een derde veroorzaakt door psychische problematiek zoals werkstress dan is het een onderwerp waar je beter maar niet aan voorbij kunt gaan.

Misschien ben ik maar een simpele ziel, maar over het algemeen is mijn ervaring dat er weinig tot geen tijd wordt uitgetrokken om de eenvoudig vraag te stellen: ‘hoe gaat het met je?’. En dan niet als plichtpleging, maar vanuit oprechte interesse en aandacht. Ik snap het ergens ook wel. Er ligt meer dan genoeg werk op je bordje dat je het risico niet durft te lopen dat de ander aangeeft dat het niet zo goed gaat. Want tja, dan heb je er gelijk nog een klus bij!

Asscher hoopt met zijn vierjarenplan bij te dragen aan fatsoenlijk werk, waarin vertrouwen en respectvol met elkaar omgaan centraal staan, met een positieve invloed op mentale weerbaarheid, arbeidsproductiviteit en werkplezier. Ik doe met hem mee!

O ja, en als je lijdt aan presenteïsme in de positieve zin, een tip: maak aan het begin van de dag een lijstje van een aantal taken die je aan je zelf belooft die dag af te maken. Als beloning mag ja daarna je gedachten de vrije loop laten over datgene wat je zo heerlijk afleidt!

voorstellen, 36-urige werkweek, stress, toegevoegde waarde, opleven

Just Imagine

Stel je eens voor dat je huidige salaris niet is gebaseerd op een 36-, 38- of 40-urige werkweek, maar dat je er 48 uur voor zou moeten werken? Hoe krijg ik dat voor elkaar vraag je je misschien af met alles wat ik nog in mijn vrije tijd doe? Of misschien waan je je terug in de tijd van voor de industralisatie van de vorige eeuw?

Niets is minder waar. Op de dag van de arbeid neem ik een kijkje over de grenzen. Naar een land als Mozambique waar een 48-urige werkweek de normaalste zaak van de wereld is. Het is leuk om er over te filosoferen. Zouden de mensen daar minder gestrest zijn omdat ze minder vrije tijd hebben? Produceren ze net zoveel als wij Nederlanders of bepaalt het verschil in klimaat het verschil in tempo en daarmee in productiviteit? Zijn wellicht vakverenigingen nog niet zozeer verenigd en rechten van medewekers beperkt?

Hoe het ook precies zit en of het wel of niet te vergelijken is, het is een gegeven dat werken een voornaam deel uit maakt van onze levens. Of het nu gaat om betaald of onbetaald werk. Het is een groot goed als je werk doet dat je goed ligt in een omgeving waar je van opleeft. Het kan. Ik spreek uit ervaring.

Beau Passion tp#14 Jezus ongelegen gelegen veranderen verbeteren

Het gaat niet om mij

Beau zei het zo aan het eind van de The Passion vanaf de Vismarkt in Groningen: ‘Ik zou persoonlijk wel zoals Jezus willen zijn. Liefdevol. Liefde als een staat van zijn. Eerlijk, toegewijd, moedig, bereid om voor mijn vrienden te lijden, ja zelfs voor ze te sterven’. Wauh, wat een uitspraak. Ik vraag me af of we de rasacteur Beau dit horen zeggen of dat dit een oprechte wens van hem is. Het komt op mij overtuigend over en het spreekt me bovendien persoonlijk aan.

Bijzonder dat zo’n oud Evangelie in een nieuw jasje zoveel mensen op de been brengt en aan de buis doet kluisteren. Al eerder deze week stond ik stil bij de betekenis van Pasen; tijdens een Paaslunch. De toespraak had als strekking dat Jezus altijd ongelegen komt en onze plannen doorkruist. Zijn ideeën over hoe we met elkaar omgaan, waar we ons geld aan besteden, met wie we wel of geen zaken doen, waar we onze vrije tijd aan besteden zijn over het algemeen anders dan de onze. In de eerste instantie niet gericht op onszelf, maar op de ander. Dat doet me denken aan die methodiek van Business Model You, waarbij Carl James aan het woord is. Hij vertelt over een buy-outaanbod waar hij op in is gegaan waardoor hij geen noodzaak meer had om inkomen te verdienen. Een zoektocht naar het antwoord op de vraag met welk doel voor ogen hij dan toch zou moeten werken brengt hem tot de slotsom: ‘Ondernemerschap gaat niet om jou; het gaat om het effectief bedienen van anderen‘. Zou hij zich misschien hebben laten inspireren door Jezus?

Nog een andere gedachte, en daar sluit ik deze Paasblog mee af: komt Jezus echt zo ongelegen als je, net als Beau, wel zoals hem zou willen zijn? Dan is het toch juist fijn dat zijn voorbeeld zich steeds opnieuw aandient? Hij houdt in dat geval een spiegel voor en zorgt dat je blijft werken aan je karakter en de juiste houding aanneemt ten aanzien van anderen en het leven. Wat mij betreft mag hij iedere dag wel even komen buurten!

coaching coach vraagstelling eigenaarschap OEN

A goodiebag als troost

[vc_row][vc_column width=”1/1″][vc_column_text disable_pattern=”true” align=”left” margin_bottom=”0″]Een beetje onthutst daal ik de trappen af van het grachtenpand van Uitgeverij Boom Nelissen aan de Prinsengracht in Amsterdam. Ik had me nog wel zo voorgenomen om mezelf dit jaar verder te ontwikkelen in het vakgebied van coaching en dan dit.

Begin dit jaar heb ik me aangemeld bij coachlink, een online omgeving die coaches faciliteert bij het uitoefenen van hun vak. Voor het eerst wordt er een festival georganiseerd en daar meld ik me goedgemutst voor aan, zet de datum in mijn agenda en neem de herinneringsmailtjes voor lief. Op de bewuste datum parkeer ik mijn auto in Diemen, gratis en voor niets, en neem de tram richting hoofdstad. Ik laat me heerlijk prikkelen door de musea, parken en mensen die ik tegenkom. Wat is het toch een mooie stad en zeker als de zon schijnt!

Aangekomen op de plaats van bestemming maken de och’s en oh’s me al gauw duidelijk dat ik een dag te laat ben: het festival was een groot succes en ik heb het gemist! Als troost ontvang ik een goodiebag vol gadgets voor de coach: een scheurkalender, magazine, boekjes, folders en uiteraard: een pen! Ik ben getroost en vang tevreden de terugweg naar huis aan. De boekhouding voor het eerste kwartaal ligt op me te wachten.

Ik vraag me af hoe deze ervaring me nu verder heeft ontwikkeld als coach. Blijkbaar kun je een duidelijke vraagstelling hebben (hoe word ik een betere coach), daar eigenaar van zijn door je verantwoordelijkheid te nemen (aanmelden bij coachlink), daar vervolgens in de praktijk iets mee gaan doen (je opgeven voor het bijwonen van een leerzaam festival en de daad bij het woord voegen door er naar toe te gaan) en toch de boot missen!

Een ding; ik vertelde het voorval aan een vriendin en die moest onbedaarlijk lachen. En zo helpt deze situatie me maar weer om mezelf niet al te serieus te nemen en zelf ook te lachen om mijn eigen blunders. Bovendien herinnert het me aan een prachtig coachprincipe: een OEN zijn (open, eerlijk en nieuwsgierig).[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]

Bloeien, bloesem, leren, e-learning, blended learning, klassikaal leren, vloeibaar leren

Leren(d) fietsen

[vc_row][vc_column width=”1/1″][vc_column_text]Wat is er heerlijker dan lekker fietsen in de lentezon? De natuur verrast ons door al zo vroeg in het jaar haar bloesem te tonen. Wat een genot!

Ik las een artikel met als titel ‘Liever online dan klassikaal leren’. Het gaat in op het fenomeen dat e-learning en blended learning, een combinatie van e-learning met contactmomenten, het snel wint van klassikaal onderwijs. Uit het onderzoek, waar het artikel uit put, komt bovendien naar voren ‘dat de Nederlander zijn persoonlijke ontwikkeling hoog in het vaandel heeft staan. 80% vindt leren in het algemeen (zeer) belangrijk. Opmerkelijk: vooral intrinsieke motivaties liggen hieraan ten grondslag. Men wil vooral zijn vaardigheden ontwikkelen en kennis opdoen. De antwoorden ‘het is nodig om carrière te maken’ en ‘het is nodig voor mijn werk’ werden beduidend minder vaak genoemd’.

Het mooie van leren is dat het plaats en tijdstip onafhankelijk is. Het kan je elk moment van de dag, op welke locatie dan ook, in de klas, online of buiten op straat, overkomen. Zo ook op de fiets. ‘Mevrouw’, roept het jongetje van ongeveer 8 jaar dat ik inhaal op de fiets; ‘Weet u dat dat vrij gevaarlijk is?’ Ik heb geen twee seconden nodig om me te realiseren dat hij doelt op de iPhone in mijn hand. ‘Aha, roep ik naar hem: je bedoelt mijn mobieltje zeker?! Bedankt voor je waarschuwing’ en ik steek het ding demonstratief in mijn zak. Die verkeerslessen op school werpen hun vruchten af. Ik fiets verder en moet grinniken: dat ik toch van zo’n turfje moet leren dat het niet veilig is om mijn aandacht te hebben bij mijn telefoon terwijl ik deel uit maak van het verkeer. Nee, dan liever kijken waar ik fiets en genieten van de bloeiende magnolia en Japanse kers!

 

[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]

Hellup ik krijg hulp!

[vc_row][vc_column width=”2/3″][vc_column_text]Vandaag is het eindelijk zo ver. Ik sta er extra vroeg voor op. Nog even mijn huis aan kant; de laatste was wegwerken (die eeuwige was!), de lege flessen in de glasbak, het plastic apart van het huisvuil en met de franse slag stofzuigen. Ja, het kan er mee door: mijn huis is voldoende aantoonbaar voor de kennismaking met mijn aanstaande hulp in de huishouding!

Het heeft meer dan een jaar geduurd. Eerst voorzichtig polsen bij anderen, ervaringen van familie en vrienden uithoren en de stap wagen om te reageren op een tip, later nog eens op een advertentie van het prikbord uit de supermarkt: Jammer hoor ik krijg geen gehoor en word niet teruggebeld. Uitstel van executie. Ik vind het niet erg..

Maar goed, vandaag is het wel raak. Ik vind het spannend. Hulp vragen is nooit een sterk punt van me geweest. Ik rijd er liever voor om dan dat ik toegeef de weg niet te weten. Ik loop er liever mee rond dan dat ik mijn problemen met een ander deel. En tja, als het niet anders kan dan vraag ik met knikkende knieen een vriend-om-de-hoek even te helpen met het naar binnen sjouwen van een driepersoonsbank.

Maar goed, vandaag geef ik toe dat ik hulp kan gebruiken in de huishouding. En toegegeven: het is een opluchting. Het maakt me meer mens. Ik hoef niet alles zelf te kunnen. Ben per slot van rekening geen peuter meer! Wat een heerlijk vooruitzicht dat ik binnenkort thuiskom in een schoon huis. Leuke bijkomstigheid: op mijn beurt help ik iemand anders; aan werk![/vc_column_text][/vc_column][vc_column width=”1/3″][mk_image src=”https://hetzoburo.wpengine.com/wp-content/uploads/2014/03/image-e1397825354773.jpg” image_width=”800″ image_height=”433″ crop=”true” lightbox=”false” frame_style=”simple” target=”_self” caption_location=”inside-image” align=”left” margin_bottom=”10″][/vc_column][/vc_row]

Iets op te potten?

[vc_row][vc_column width=”2/3″][vc_column_text disable_pattern=”true” align=”left” margin_bottom=”0″]

Vanmiddag dronk ik na een pittige wandeling een kopje koffie bij een groot tuincentrum dat zojuist zijn deuren had geopend. De wandeling was pittig omdat ik in jaren niet zo emotioneel was geweest. Ik schreeuwde het uit van frustratie en schopte met mijn benen in het rond. Iets opgepot misschien?
Vroeger als klein meisje had ik er veel vaker last van: van die uitspattingen als een Vesuvius. Hoe kom je eraan? Of beter: hoe kom je er van af? De coachingskalender van dit jaar heeft er wel antwoord op: ‘De kunst van het loslaten is de kunst van het toelaten ‘. En ja, na zo’n uitbarsting voel je je erg opgelucht. Maar goed, dan is er nog de vraag hoe het toch kan dat er mensen zijn die zo lang doorgaan met oppotten tot de grens is bereikt en er een uitbarsting volgt?
Dezelfde coachkalender biedt uitkomst. Er zijn namelijk mensen in vier verschillende smaken:
  • De Vluchters die situaties uit de weg gaan;
  • De Vechters die de confrontatie aangaan;
  • De Struisvolgels die de moeilijke situaties domweg ontkennen;
  • De Zwelgers die vooral zelfmedelijden hebben.
En dan begrijp je al wel dat struisvogels het op een gegeven moment niet langer verkroppen en ‘op een dag wakker geschud worden door de realiteit’.
Zo zie je maar weer dat iedereen op een goede dag zichzelf een keertje tegenkomt en raar staat te kijken als de vluchtroute afgesloten blijkt te zijn, er niemand meer voor je op staat om de knokpartij aan te gaan, je op een dag wakker geschud wordt door de realiteit of verlamd achterblijft en niet meer in actie kunt komen.
Ben jij iets aan het oppotten? In het tuincentrum geven ze het advies hulp te vragen aan de medewerkers..

[/vc_column_text][/vc_column][vc_column width=”1/3″][mk_image heading_title=”Iets op te potten?” src=”https://hetzoburo.wpengine.com/wp-content/uploads/2014/03/Iets-op-te-potten1.jpg” image_width=”730″ image_height=”350″ crop=”true” lightbox=”false” frame_style=”simple” target=”_self” caption_location=”inside-image” align=”left” margin_bottom=”10″][/vc_column][/vc_row]

Grote schoonmaak: hoe fris!

[vc_row][vc_column width=”2/3″][vc_column_text]De delete knop heeft zijn werk gedaan vandaag. Met een druk op die knop heb ik mijn digitale leven rigoureus opgeschoond. Van een inbox, ook wel archief genaamd, van 8.934 mail terug naar een lege inbox. Wauh! Precies zoals David Allen van ‘Getting things done’ het graag ziet. Nee, het voelt niet helemaal veilig, al mijn mail verwijderen. Aan de andere kant; als het echt belangrijk is weet de mensheid mij wel te vinden.

Van de week hoorde ik dat de natuur een maand voor loopt op planning. In feite niet heel gezond natuurlijk nu de winter ons in de kou laat staan. Een paar keer flink vriezen doet goed heb ik me laten vertellen. Het doodt bacteriën waar we anders veel last van ondervinden. Het af en toe laten bevriezen van je inbox kan ook geen kwaad.

Het lanceren van een nieuwe website geeft nieuwe energie om eens orde op zaken te stellen. En zo is het in het algemeen met het opstarten van nieuwe initiatieven: het geeft niet alleen nieuwe energie maar helpt ook oude zaken af te ronden; grote schoonmaak te houden. Hoe fris!

[/vc_column_text][/vc_column][vc_column width=”1/3″][mk_image src=”https://hetzoburo.wpengine.com/wp-content/uploads/2014/03/inbox-zero.jpg” image_width=”350″ image_height=”350″ crop=”true” lightbox=”false” frame_style=”simple” target=”_self” caption_location=”inside-image” align=”left” margin_bottom=”10″][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column width=”1/1″][/vc_column][/vc_row]